Voor de podcast-opdracht van Jaap Stronks, hier het star report van Sir Richard Hodgkiss: klik

Als je de video wilt zien, klik dan hier.

Posters plakken op de SVJ-wc. Alles voor het Grote Slotdebat!

Kijk op mijn Blogger-weblog voor de opdrachten Google Maps, Coveritlive en Ustream.

Zestigduizend scharrelkippen zijn omgekomen bij een brand in hun stal in Castenray, Limburg. De schuur is door een nog onbekende oorzaak in vlammen opgegaan. Dit is ongelooflijk triest, arme dieren. En wie verzint het überhaupt om zoveel kippen op een kluitje te stoppen?

De 75 megastallen die Nederland rijk is moeten ‘emissies van schadelijke stoffen naar het milieu verminderen en het dierenwelzijn verbeteren.’ Dierenwelzijn, jawel. ‘Megastal’ betekent ‘vleesfabriek’ met meer dan 2000 zeugen, 12.500 vleesvarkens, 185.000 kippen of 360.000 vleeskuikens op één locatie. Dat is al dierenleed in zichzelf.

Maar het kan erger. Stichting Wakker Dier voert al jaren juridische procedures tegen de megabedrijven, want juist zij lappen de regels vaak aan hun laars. De eerste ‘varkensflat’ van Nederland, Knorhof in Buren (Gld.), heeft jarenlang duizenden varkens te veel in de stallen gepropt. Er moest zo vaak politie aan te pas komen om in te grijpen dat de gemeente en provincie meer dan een miljoen euro kwijt waren om dit bedrijf aan de regels te laten voldoen.

Begin dit jaar werd duidelijk dat er nog meer megastallen gebouwd mogen worden. Extra regels zijn volgens Landbouw-minister Verburg niet nodig. Alles wel goed Gerda?

De brand in Castenray was een flinke, maar zelfs een kleine brand kan al rampzalige gevolgen hebben als je zoveel dieren in een vierkante meter perst. Trouwens, een stal van 2500 vierkante meter voor 60.000 kippen: dat is 0.042 vierkante meter per kip. Heet dat scharrel tegenwoordig?

CampusRadio kreeg gisteren een eigen knopje op de HUMedia website!! De podcasts spelen af in de audio-player en de uitzendingen zijn als mp3 te downloaden.

CampusRadio is het dagelijkse radiojournaal van de studenten van de School voor Journalistiek. De uur-lange uitzendingen waren al te beluisteren via RouletteFM en op de site van Utrecht Magazine, maar nu dus ook via HUMedia. Dat levert ongetwijfeld weer meer luisteraars op.

Toen docenten Ben Grajer en Bart Alberink van de radio-afdeling hun akkoord gaven, is HUMedia-beheerder Emiel meteen in actie gekomen. De eerste uitzending staat sinds 14u. gistermiddag online en werkt als een trein. Nice!

Ik heb een aantal nieuwe onderdelen toegevoegd aan mijn blog. Twee nieuwe pagina’s (Edit Sugar en Edit Value) geven je links naar een paar van mijn favoriete sites. Ik zal die lijst regelmatig aanvullen met nieuwe links. In Edit Sugar zijn nu ook een paar van mijn liedjes te beluisteren.

De links naar mijn muziek zijn de enige op het blog die in een nieuwe window openen, zodat de muziek blijft spelen terwijl je op mijn weblog kunt rondneuzen.

En onder de blogroll staan nu mijn RSS-feeds. Ik heb gekozen voor feeds van CNN, HUMedia, BuzzMachine, De Nieuwe Reporter, en de site van Henk Blanken. Enjoy!

Wat denk je van een programma waarin mensen hun ongezouten mening geven over joden, Marokkanen, christenen en homo’s? Of van een interview met een eend? Bekijk de beste filmpjes van de TV-redactie, en luister naar de favoriete muziek van je vrienden. Leer nieten zonder nietjes, en kom erachter waarom je mobieltje zo’n slecht bereik heeft in de school. Dat is wat je kan verwachten van HUMedia.

Sinds vanmiddag 13.00 uur draaien vier enorme plasmaschermen in de kantine en de hal een programma voor en door studenten. Die schermen zijn de etalage van HUMedia.nl, de sociale netwerksite van de Faculteit Communicatie & Journalistiek. Via HUMedia kunnen studenten en docenten met elkaar in debat gaan, foto’s en muziek uploaden, hun mening geven en vrienden ontmoeten. Alles onder één dak. Communicatie is het sleutelwoord.

Maak een profiel aan en hou je eigen weblog bij. Laat zien wat je doet, thuis en op school. Heb je met je redactie een tijdschrift gemaakt? Wil je je collega’s je radio-uitzending of podcast laten horen? Hoe bereid je je voor op de reis naar Brussel? Deel je ervaringen en producties, of zet je boeken te koop. Binnenkort stuur je zelfs je eigen nieuws en foto’s naar de plasmaschermen in de hal en de kantine. Gratis met je mobiel, via bluetooth.

De motor achter HUMedia is een zevenkoppige redactie, met zeven koppige meningen. Jaap, Jacco, Pascale, Edwin, Emiel, Kristiaan en yours truly zullen tot het einde van het schooljaar de FCJ doen schudden met opinie en debat, nieuws en events, gein en ongein, concurrentie en collegialiteit. Ondertussen hebben zich al meer dan tachtig leden aangemeld, en de belangstelling groeit.

HUMedia begint pas, maar lijkt nu al een unieke kans voor de faculteit om leerlingen en leraren meer bij de school te betrekken. Het schip heeft de haven verlaten. De lading: zo’n duizend studenten en docenten journalistiek, containers aan bagage, en een paar heilige huisjes voor onderweg.

Recept voor één HU Media:

1 goed idee
4 meter plasma scherm met benen
7 gemotiveerde redactieleden
3 professionals
1 Jasper
1 Gideon
Een half kopje frustratie
10 liter zinderende energie

Het resultaat: beter dan Sharepoint, leuker dan Hyves en lekkerder dan Sodexho

Update: mijn eerste liveblog zit erop. Het resultaat is hier te zien. Eerlijk gezegd werd het Songfestival op deze manier stukken interessanter. Ik had minstens twee volgers, waarvan eentje het heel lang volhield. Dat ondanks mijn gebrekkige verslag en geimproviseerde polls. Bedankt voor het kijken allebei!

Vanavond om 21u zal ik op mijn blog (hier dus) live verslag doen van de halve finale van het Eurovisie Songfestival in Belgrado. Het is bedoeld als oefening. Het programma dat ik gebruik heet Coveritlive. Ik heb het ook aangekondigd op Twitter. Enjoy!

Klik op de link om het te volgen.

Sinds een week ben ik aan het kijken wat Twitter voor mij als journalist kan betekenen. Twitter is een micro-blogging programma dat met korte berichten van maximaal 140 tekens werkt. Al na een korte aanloopperiode worden de journalistieke mogelijkheden ervan me steeds duidelijker. Hier volgt een verslag van mijn eerste indrukken.

Ik begin met drie voorbeelden. De eerste melding van de aardbeving in China werd volgens Robert Scoble door een Twitter-gebruiker gemaakt. Niet de telefoon of de radio maar een Tweet (een bericht via Twitter) zorgde ervoor dat het nieuws wereldkundig werd. Scoble beweert dat de Tweet net een paar minuten eerder binnenkwam dan het nieuws uit andere bronnen.

Een ander voorbeeld is dat van een Amerikaanse verslaggever van de Wichita Eagle, Ron Sylvester. Hij deed rechtstreeks verslag van een moordzaak via Twitter. Zijn experiment slaagde, hij kreeg een flink publiek. Daarover zegt hij: ,,Het zijn lokale mensen op zoek naar lokaal nieuws. Het zijn geen lezers of kijkers meer, in deze wereld van sociaal netwerken zijn het mijn vrienden.’’

Als laatste voorbeeld een van mijn eigen ervaringen. Ik kwam er via Twitter achter dat er op 19 mei om acht uur ’s avonds via internet een live registratie van een debat over thuisbevallingen werd uitgezonden. Een van de Twitteraars die ik volg kondigde dat aan via een Tweet.

De mogelijkheden van Twitter voor de journalistiek worden me langzaamaan duidelijk. Dus Twitter kan gebruikt worden om snel een bericht te publiceren, live verslag doen van gebeurtenissen, en korte aankondigingen te doen. Twee praktische voordelen van Twitter zijn dat het een gratis dienst is, en erg toegankelijk, zowel om te lezen als om te schrijven. Er is niet veel technische kennis voor nodig om er gebruik van te maken.

Maar of het iets voor mij is, daar ben ik nog niet over uit. Twee van de nadelen die ik zie, is dat Twitter communicatie onregelmatig is en erg fragmentarisch. Het eerste, de onregelmatigheid, zorgt ervoor dat er zich geen directe interactie plaatsvindt, zoals dat bij bijvoorbeeld MSN wel het geval is.

Daarom voelt het voor mij -als beginnend gebruiker- als het versturen van een groeps-sms. Handig om snel je vrienden iets te vertellen, en dan maar afwachten of er een antwoord komt. Uiteraard hangt er veel af van degenen die je berichten lezen, je ‘followers’. Hoe groter die groep is, des te meer kans er is dat er iemand je Tweet leest en er op reageert.

Het tweede punt waar ik tegen aan loop is de inhoud van de berichten, de manier waarop verslaggeving via Tweets gaat. Zoals Dorian Benkoil op zijn weblog opmerkt, zijn Twitter berichten vaak zodanig geschreven, dat de context ervan niet duidelijk is. Om een Tweet te begrijpen moet je er eigenlijk al goed op de hoogte zijn van een situatie, om te begrijpen waar het bericht precies over gaat: ,,You have to be so much an insider that you’re already on the inside. If that’s the case, what’s the point?’’

Benkoil stelt hierbij een aantal vragen. Hoeveel informatie hebben je nodig? Moet je de betrokkenen met volledige naam noemen? Hoe specifiek moet je zijn in je berichten? Moet je opsommen, of citeren? Als laatste wijst hij erop dat je vanwege de beperkte ruimte keuzes moet maken in wat je meldt. Het blijkt erg moeilijk te zijn om in 140 tekens (het maximum per bericht) een situatie te beschrijven.

Deze beperkingen zijn aan de ene kant negatief, want het maakt berichtgeving via Tweets erg diffuus. Maar aan de andere kant zorgt het er juist voor dat een schrijver kritischer is op wat hij meldt. Met een grens van 140 tekens is er simpelweg geen ruimte om uit te weiden. Dus alleen de belangrijkste details en beschrijvingen van een gebeurtenis blijven over.

Al met al lijkt Twitter in potentie een waardevolle journalistieke toepassing van nieuwe media. De voordelen wegen zwaarder dan de nadelen. Met het groeiend aantal gebruikers en toepassingen zal er op termijn een goede combinatie uit kunnen voortkomen van vorm en inhoud. Tot nu toe zijn mijn ervaringen overwegend positief, en ik ga uitvinden wat er allemaal nog meer mogelijk is.

In de begindagen van ‘het internet’ was een website hebben zoiets als een ruimteschip bouwen. Moeilijk. Maar als je eenmaal weet hoe het moet, verleer je het nooit. Je hebt een plan nodig, een doel, en een goed ontwerp. En als ie klaar is gaat ie up.

Deze clichématige metafoor borrelde op toen ik probeerde nieuwe media en democratie te combineren. Ik ben bezig me te verdiepen in de mogelijkheden van nieuwe media en heb zojuist een geweldig leuk boek gelezen over opinieonderzoek: “Wat 93,7 procent van de Nederlanders moet weten over opiniepeilingen”, geschreven door Will Tiemeijer.

Tiemeijer wijst in zijn boek op het belang van goed uitgevoerd opinieonderzoek als kruipolie van de democratie. Volgens hem zorgt dergelijk onderzoek ervoor dat meningen die normaal gesproken niet gehoord worden, wel in het (politieke) debat worden betrokken.

Onderzoekers maken steeds vaker gebruik van opiniepeilingen. Dat komt onder andere doordat het tegenwoordig relatief goedkoop is om snelle peilingen te doen via het internet. Je bereikt daarmee in korte tijd een grote groep respondenten, die relatief gemakkelijk hun mening kunnen geven over bepaalde kwesties. Zo gebruiken beleidsmakers de nieuwe media om een beter zicht te krijgen op wat er in het land speelt.

Maar de ontwikkelingen van de nieuwe media werken ook de andere kant op. Vroeger was nog veel specialistische kennis vereist om te werken op het World Wide Web. Om een website op te zetten bijvoorbeeld had je een dure computer nodig, je moest kunnen programmeren (in html) en er waren nog niet veel mogelijkheden tot verbinding met internet).

Dat is allemaal snel veranderd. Computers zijn een stuk goedkoper geworden, veel staan er nu in de huiskamer (home-computer), de software is een stuk gemakkelijker te gebruiken, en het aantal breedband internetverbindingen is sterk gegroeid. Op die manier komt een eigen website voor veel mensen dichterbij. Zonder veel technische kennis kan nu iedereen met een internetverbinding zijn eigen uitgever zijn. Weblogs zijn daarvan het beste voorbeeld.

De link tussen weblogs en democratie is snel gelegd: iedereen die vindt dat zijn stem onvoldoende wordt gehoord in de mainstream media, kan op een weblog zijn ei kwijt. En de enorme groei van het aantal blogs lijkt erop te duiden dat nogal wat mensen behoefte hebben aan zo’n platform. Er zijn wereldwijd al meer dan vijftig miljoen weblogs in de lucht.

Was ‘het internet’ tot voor kort nog een zandbak voor een klein groepje computerfanaten, tegenwoordig gaat zelfs de doorgewinterde Margriet-lezer met de nullen en de enen aan de haal. In de tijd van New Media is het geen rocket-science meer om je stem te laten horen via internet. Opiniepeilers en bloggers maken daar dankbaar gebruik van.