Twitter en journalistiek- mijn eerste ervaringen

Sinds een week ben ik aan het kijken wat Twitter voor mij als journalist kan betekenen. Twitter is een micro-blogging programma dat met korte berichten van maximaal 140 tekens werkt. Al na een korte aanloopperiode worden de journalistieke mogelijkheden ervan me steeds duidelijker. Hier volgt een verslag van mijn eerste indrukken.

Ik begin met drie voorbeelden. De eerste melding van de aardbeving in China werd volgens Robert Scoble door een Twitter-gebruiker gemaakt. Niet de telefoon of de radio maar een Tweet (een bericht via Twitter) zorgde ervoor dat het nieuws wereldkundig werd. Scoble beweert dat de Tweet net een paar minuten eerder binnenkwam dan het nieuws uit andere bronnen.

Een ander voorbeeld is dat van een Amerikaanse verslaggever van de Wichita Eagle, Ron Sylvester. Hij deed rechtstreeks verslag van een moordzaak via Twitter. Zijn experiment slaagde, hij kreeg een flink publiek. Daarover zegt hij: ,,Het zijn lokale mensen op zoek naar lokaal nieuws. Het zijn geen lezers of kijkers meer, in deze wereld van sociaal netwerken zijn het mijn vrienden.’’

Als laatste voorbeeld een van mijn eigen ervaringen. Ik kwam er via Twitter achter dat er op 19 mei om acht uur ’s avonds via internet een live registratie van een debat over thuisbevallingen werd uitgezonden. Een van de Twitteraars die ik volg kondigde dat aan via een Tweet.

De mogelijkheden van Twitter voor de journalistiek worden me langzaamaan duidelijk. Dus Twitter kan gebruikt worden om snel een bericht te publiceren, live verslag doen van gebeurtenissen, en korte aankondigingen te doen. Twee praktische voordelen van Twitter zijn dat het een gratis dienst is, en erg toegankelijk, zowel om te lezen als om te schrijven. Er is niet veel technische kennis voor nodig om er gebruik van te maken.

Maar of het iets voor mij is, daar ben ik nog niet over uit. Twee van de nadelen die ik zie, is dat Twitter communicatie onregelmatig is en erg fragmentarisch. Het eerste, de onregelmatigheid, zorgt ervoor dat er zich geen directe interactie plaatsvindt, zoals dat bij bijvoorbeeld MSN wel het geval is.

Daarom voelt het voor mij -als beginnend gebruiker- als het versturen van een groeps-sms. Handig om snel je vrienden iets te vertellen, en dan maar afwachten of er een antwoord komt. Uiteraard hangt er veel af van degenen die je berichten lezen, je ‘followers’. Hoe groter die groep is, des te meer kans er is dat er iemand je Tweet leest en er op reageert.

Het tweede punt waar ik tegen aan loop is de inhoud van de berichten, de manier waarop verslaggeving via Tweets gaat. Zoals Dorian Benkoil op zijn weblog opmerkt, zijn Twitter berichten vaak zodanig geschreven, dat de context ervan niet duidelijk is. Om een Tweet te begrijpen moet je er eigenlijk al goed op de hoogte zijn van een situatie, om te begrijpen waar het bericht precies over gaat: ,,You have to be so much an insider that you’re already on the inside. If that’s the case, what’s the point?’’

Benkoil stelt hierbij een aantal vragen. Hoeveel informatie hebben je nodig? Moet je de betrokkenen met volledige naam noemen? Hoe specifiek moet je zijn in je berichten? Moet je opsommen, of citeren? Als laatste wijst hij erop dat je vanwege de beperkte ruimte keuzes moet maken in wat je meldt. Het blijkt erg moeilijk te zijn om in 140 tekens (het maximum per bericht) een situatie te beschrijven.

Deze beperkingen zijn aan de ene kant negatief, want het maakt berichtgeving via Tweets erg diffuus. Maar aan de andere kant zorgt het er juist voor dat een schrijver kritischer is op wat hij meldt. Met een grens van 140 tekens is er simpelweg geen ruimte om uit te weiden. Dus alleen de belangrijkste details en beschrijvingen van een gebeurtenis blijven over.

Al met al lijkt Twitter in potentie een waardevolle journalistieke toepassing van nieuwe media. De voordelen wegen zwaarder dan de nadelen. Met het groeiend aantal gebruikers en toepassingen zal er op termijn een goede combinatie uit kunnen voortkomen van vorm en inhoud. Tot nu toe zijn mijn ervaringen overwegend positief, en ik ga uitvinden wat er allemaal nog meer mogelijk is.